Ерменска азбука, визија од Бога

Ерменска азбука, визија од Бога

Ерменската азбука е писмото развиено за пишување на ерменскиот јазик. Овој азбучен систем на пишување е развиен во текот на 5 век од нашата ера и се користи и денес.

Ерменската азбука не само што дозволи да се пишува ерменскиот јазик, туку и одигра клучна улога во зачувувањето на националниот идентитет на ерменскиот народ. Ерменците продолжуваат да и даваат големо значење на својата азбука, а тоа е видливо во споменикот на ерменската азбука, кој беше подигнат во Биуракан во 2005 година.

За разлика од латинската азбука, со која повеќето луѓе се запознаени, ерменската азбука содржи 39 букви. Кога за првпат е создадена азбуката, таа содржи 36 букви, од кои 7 се самогласки, а другите 29 согласки.

Уште три букви беа додадени подоцна, што резултираше со ерменска азбука со 39 букви. Овие три букви беа додадени со цел да се олесни пишувањето преводи. Може да се додаде дека секоја од оригиналните букви има нумеричка вредност, што значи дека азбуката може да се користи за математички пресметки и за снимање датуми на календарот, исто така.

Додека пишаниот ерменски остана повеќе или помалку непроменет од создавањето на неговата азбука, говорниот ерменски се подели на два различни дијалекти до 19 та век, односно источна и западна ерменска. Првото беше познато и како „Ерменско од Русија“ и се базира на дијалектите на Ереван и Тбилиси, главните градови на Ерменија и Грузија, соодветно, додека второто беше познато и како „Ерменско на Турција“ и се базира на дијалект на ерменската заедница во Истанбул.

Самиот ерменски јазик му претходи на својата азбука. Ерменскиот е индоевропски јазик, семејство на јазици што ги вклучува повеќето јазици во Европа, иранското плато и северна Индија. Се шпекулираше дека Ерменците можеби пристигнале во областите околу езерото Ван, Севан и Урмија уште во втората половина на 2 nd милениум п.н.е. До средината на следниот милениум, Ерменците ги заменија локалните Урарќанци.

Докази за ова може да се најдат на натписот Бехистун, кој бил нарачан од ахеменидскиот владетел Дариј I, познат и како Дариј Велики. На натписот се имињата „Армина“ и „Арманија“, најраната позната референца за Ерменија.

Ерменија се споменува на натписот Бехистун. ( पाटलिपुत्र)

Создавање на ерменска азбука

Во следните векови, Ерменија ја споменуваа разни антички автори. Меѓутоа, се чини дека Ерменците не создале сопствени записи. До денес, не е откриен документ (било какви натписи од камен, ракописи или легенди на монети) со ерменски букви датирани пред 5 век од нашата ера. Од друга страна, постоењето на ерменско писмо од пред 5 век н.е. е потврдено во делата на некои антички автори.

Како пример, Филон од Александрија, хеленистички еврејски филозоф кој живеел помеѓу 1 ул век п.н.е. и 1 ул век н.е., го напиша тоа За животните беше преведена на ерменски. За животните беше дело на Метродорус од Скепсис, грчки филозоф и историчар кој живеел помеѓу 2 nd и 1 ул векови пред нашата ера.

Метродорус исто така бил близок пријател и дворски историчар на ерменскиот крал, Тигран Велики, така што би бил запознаен со ерменската азбука. Како друг пример, Хиполит Римски, 3 р теолог од нашата ера, напишал дека Ерменците биле една од нациите што имале своја посебна азбука.

Во секој случај, ерменската азбука се смета дека е измислена само во 5 век од нашата ера. Според традицијата, азбуката е создадена во 405 година од нашата ера од Свети Местроп Машотс, ерменски монах, теолог и лингвист. Местроп е роден околу 360 година од нашата ера во благородно семејство.

Свети Местроп Машотс ја создаде ерменската азбука. (Тарон Сахарија ~ commonswiki / )

Според Кориун, еден од учениците и биографот на Местроп, светецот бил полиглот, кој течно зборувал голем број јазици, вклучувајќи грчки, персиски и грузиски. Запишано е дека студирал класични јазици кај свети Нерсес Први, ерменски патријарх. По студиите, Месроп се замонашил, околу 395 година н.е., а подоцна бил ракоположен за свештеник.

Месроп основал неколку манастири и го ширел христијанството во оддалечените области на земјата, каде што луѓето с still уште практикувале маздазам, религија што доминирала во Ерменија пред доаѓањето на христијанството. Патем, Ерменија се смета за прва земја што го прифатила христијанството како своја државна религија, односно во 301 година од нашата ера, за време на владеењето на Тиридат III.

Иако Ерменија веќе била христијанска држава до моментот на раѓање на Местроп, најверојатно повеќето од населението биле само номинално христијани. Бидејќи не можеа да ја читаат Библијата, многу Ерменци имаа ограничено разбирање за нивната религија. Покрај тоа, немаше Библии напишани на ерменски, бидејќи немаше систем за пишување на јазикот.

Сепак, знаењето за христијанството може да се пренесе усно на општата популација од мажи како Месроп, така што проблемот не беше без решение. Меѓутоа, во 387 година од нашата ера, Ерменија ја загуби својата независност и беше поделена помеѓу Византиската и Сасанската империја, двете суперсили на регионот во тоа време. Се стравуваше дека Ерменците ќе го загубат својот национален идентитет, како резултат на асимилација во византиско или сасанско општество. Затоа, требаше да се направи нешто за да се зачува националниот идентитет на Ерменците.

  • Култот на Митра: Свети храмови и ведски легенди и античко ерменско разбирање
  • Научникот го дешифрира најстариот познат буквар, во древниот Египет
  • Змиски камења: Вишапските стелови на Ерменија како симбол на карпестата уметност и богатото наследство

Ерменски ракопис, 5 та - 6 та век. Ерменската азбука е создадена за да се зачува ерменската култура. (Богомолов.PL / )

Месроп изнајде решение, односно пронајдок на ерменската азбука. Светителот беше поддржан во овој потфат од Врамшапух, кој го назначи Местроп за негов канцелар.

Врамшапух владеел со Ерменија од 389 н.е. до 414 н.е., како сасански клиент -крал. Иако традиционално на Месроп му се припишува „пронајдокот“ на ерменската азбука, можеби е посоодветно да се каже дека тој „повторно го измислил“, бидејќи, според древните извори, Местроп модифицирал многу постаро ерменско писмо што било изгуби, наместо да создаде сосема нов сет на букви.

Дали ерменската азбука е пресоздадена од изгубеното писмо?

Една верзија на приказната е обезбедена од Кориун. Приказната започнува со тоа што Врамшапух добива вести дека сириски епископ по име Даниел направил неочекувано откритие на заборавено ерменско писмо. Кралот ја раскажа приказната со својот канцелар Месроп и Сахак Партев (познат и како Исак Ерменски), ерменскиот патријарх во тоа време.

Статуа на Врамшапух и Местроп Машотс во близина на споменикот на ерменската азбука. (Ереванци / CC BY-SA 4.0

Двајцата мажи го сфатија значењето на откритието и го повикаа кралот да најде начин да го врати сценариото во Ерменија. Затоа, Врамшапух испрати човек по име Вахриј со порака до Хавел, свештеник и близок пријател на Даниел. Кога Хабел ја примила царската порака, тој веднаш отишол кај Даниел, го добил писмото од својот пријател и го испратил кај царот.

Кориун тврди дека сценариото стигнало до Врамшапух во петтата година од неговото владеење. Откако го видоа сценариото, Месроп и Сахак побараа од кралот неколку мали деца со кои би можеле да експериментираат со азбуката. Гледајќи дека експериментите на двајцата мажи беа успешни, кралот нареди да се учи азбуката низ целото царство.

Меѓутоа, по две години користење на азбуката, Месроп и Сахак сфатија дека буквите се недоволни за пишување на ерменскиот јазик. Затоа, двајцата мажи одлучија дека буквите треба да се ажурираат и изменат.

Меѓутоа, колку и да се обидуваа, Месроп и Сахак не беа во можност да ја завршат оваа задача. Конечно, преку божествена интервенција беше најдено решение. Според Кориун, еден ден, Месроп добил визија од Бога, кој го поучил и му помогнал на светецот да ги измени древните букви, создавајќи ги 36 -те букви од ерменската азбука.

Влијанија врз ерменската азбука

Во приказната на Кориун, ерменската азбука беше повторно пронајдена од постаро писмо, што покажува дека Местроп не ги извадил буквите од воздух. Научниците шпекулираат за тоа што можеби било ова древно писмо. Еден предлог е дека ерменската азбука се базирала на пахлавиското писмо, кое се користело за пишување на средноперсиските јазици.

Некои извори веруваат дека пахлавиското писмо, прикажано овде, ја инспирирало ерменската азбука. (PawełMM)

Ова писмо потекнува од арамејски и се користи за пишување нови зороастриски верски текстови, како и за преведување на постоечките авестански списи. Затоа, ова писмо би се користело во Ерменија во религиозен контекст пред доаѓањето на христијанството. Ерменската азбука, исто така, го покажува влијанието на грчкиот, што не е сосема изненадувачки со оглед на тоа дека тоа беше една од азбуките што се користеа за пишување христијански списи.

Влијанието на грчкиот е исто така видливо во сличноста на одредени ерменски букви со грчките (не само визуелно, туку и во буквата / звучниот редослед), присуството на букви за самогласки и насоката на пишување, односно од лево кон десно На Покрај тоа, се верува дека Гркот по име Руфанос им помогнал на Местроп и Сахак кога ја создале ерменската азбука.

Според традицијата, првата реченица напишана од Местроп по пронаоѓањето на ерменската азбука била „Да се ​​знае мудроста и поуката; да ги согледа зборовите на разбирање “. Овие зборови се од Книгата на Пословици од Стариот Завет. Навистина, првото нешто што Месроп го направи со новата азбука беше да ја преведе Библијата на ерменски.

Така, првата популарна ерменска Библија, таканаречената „Метрописка Библија“, била произведена до 410 година н.е. Изгледа дека оригиналната копија од преведената библија на Местроп не преживеала. „Најстариот преживеан пример за ерменската азбука“ е предмет на дебата, иако има неколку кандидати за оваа титула.

Еден од овие, на пример, е ерменскиот натпис на „Мозаик на ерменската птица“. Овој мозаик е откриен во 1894 година во близина на портата Дамаск и квартот Мусрара, во Ерусалим. Од својот стил и иконографија, мозаикот е датиран во 5 та / 6 та век н.е. Ерменскиот натпис на мозаикот гласи вака:

„За спомен и откуп на сите Ерменци, чии имиња се познати само на Бога“.

Работи како ерменскиот мозаик за птици се создадени по развојот на ерменската азбука. (Висарион / )

Други мозаици со ерменски натпис кои датираат од истиот период се исто така пронајдени во Ерусалим. Друг кандидат е таканаречениот „Крст на Нарсес“, сребрен крст со еден црвен гранат поставен во златен филигран во центарот.

Како и „Мозаикот на ерменската птица“, „крстот Нарсес“ е датиран на 5 -то та / 6 та век н.е. Ерменскиот натпис, кој се наоѓа по периметарот на крстот, се преведува на следниов начин:

„Јас Nerseh Koms p'ar˙ грешен и недостоен го направив овој свет откупен крст за [црквата] на Свети Стефан во селото Парјакерт за простување на моите гревови и за упокојување + на душите на нашите татковци и предци и за просперитет и мир на ерменските куќи и на нашите села и семејството на Корксоруник “.

Враќајќи се на приказната за Местроп, светецот не застана на преводот на Библијата. Следното нешто што го направи беше да испрати научници во Цариград, Александрија и Рим да бараат библиски и книжевни ракописи. Како што може да се очекува, тие беа преведени на ерменски.

За Месорп се заслужни пишувањето на збирка библиски коментари, преводот на патристички дела и изградбата на литургиски молитви и химни во размер од осум тонови. Со други зборови, Месроп го постави темелот за национална ерменска литургија, која пак служеше за зачувување на националниот идентитет на Ерменците.

  • Зорац Карер: Неверојатната историја на ерменскиот Стоунхенџ стар 7.500 години
  • Дешифрирање на клинесто писмо за да се справи со животот во античка Месопотамија
  • Небесни карти на планината Гегам: Единствена карпеста уметност на Ерменија

Местроп ги преведе библиските дела на ерменски со помош на новосоздадената азбука на Ерменија. (Fæ / CC BY-SA 4.0 )

Непотребно е да се каже, Местроп е многу почитувана фигура во Ерменија. Починал во 440 година н.е., а неговото тело било однесено во селото Ошакан, во провинцијата Арагасотн, недалеку од градот Аштарак. Три години откако Мешроп беше погребан во Ошакан, изградена е црква над гробот на светецот. Соодветно, таа беше именувана како црква „Свети Метроп Машотс“.

Црквата била оштетена и реновирана неколку пати во текот на нејзината историја, а сегашната структура датира од 1870 -тите. Црквата е добро познато место за аџилак, благодарение на угледот на светецот.

Пронаоѓањето на ерменската азбука од Местроп и денес е извор на голема гордост за Ерменците. Ова јасно се гледа при создавањето на споменикот на ерменската азбука. Споменикот во суштина е група од 39 џиновски резби на камен, по една за секоја од 39 -те букви од ерменската азбука.

Споменикот е создаден од архитект Ј. Торосјан, во 2005 година, по повод 1600 година на ерменската азбука та роденден. Споменикот се наоѓа во Биуракан, село на падините на планината Арагатс. Бидејќи се наоѓа недалеку од Ошакан, тоа е почит не само на ерменската азбука, туку и на Местроп Машотс, човекот што ја создал.


Историја на ерменската црква

Потеклото на Ерменската црква датира од времето на Апостолите. Според древната традиција добро поткрепена со историски докази, христијанството било проповедано во Ерменија уште во втората половина на првиот век од двајцата ученици на Исус Христос, имено, Свети Тадеј (Јован 14: 22-24) и Св. Вартоломеј (Јован 1: 43-51). Во текот на првите три века, христијанството во Ерменија беше скриена религија под силен прогон.

На почетокот на четвртиот век, 301 година од нашата ера, Христијанството беше официјално прифатено од Ерменците како државна религија. Исто така, треба да се запомни дека идејата за христијанството како државна религија беше иновација во тоа време.

Свети Григориј Илуминатор, светецот -заштитник на Ерменската црква и кралот Тиридат III, владетелот во тоа време, одиграа клучна улога во официјалната христијанизација на Ерменија. Тоа е добро признат историски факт дека Ерменците биле првата нација која формално се придржувала кон христијанството. Оваа конверзија беше проследена во четвртиот и петтиот век со процес на институционализација и арменизација на христијанството во Ерменија.

Настаните од петтиот век беа критични за создавање на изразито ерменска христијанска култура и идентитет. Најважно од нив беше пронаоѓањето на ерменската азбука од монахот Месроб Машдот и неговите сонародници. Направени се преводи на Светото писмо, коментари, литургија, теологија и истории. Покрај тоа, петтиот век беше сведок на првото цветање на оригиналната ерменска литература. Пример е доктринарното дело на Језник Когбаци, Побивање на Сектите. Битката кај Аварајр во 451 година против Персија, иако беше пораз за Ерменците под водство на Вартан Мамигонијан, беше запаметена како критична за добивањето право на Ерменците да го практикуваат своето христијанско верување.

Пронајдокот на ерменската азбука го донесе Златното доба на ерменската литература. Студентите беа испратени во центрите за класично и христијанско учење во Едеса, Цезареја, Цариград, Антиохија, Александрија и Атина, за да се подготват да ја преведат Библијата, литургијата, важното пишување на грчките и сириските црковни татковци и класичната литература &# 8211грчки и латински и#8211 на ерменски. Библијата, преведена од Септуагинтата, беше завршена за неколку години и повеќето од свештениците беа преведени во рок од триесет години, но целиот процес, вклучително и преводот на световните книги, траеше околу двесте години.

„Ерменските преведувачи“ се почитувани во ерменската црква. Многу од преведените дела оттогаш се изгубени во нивниот грчки или сириски оригинал, но се зачувани на ерменски.

Оригинални дела, исто така, беа составени за време на Златното доба, вклучувајќи дела за историја, филозофија, хагиографија, хомилии, химни и апологетика. Подоцна беа напишани дела за науките. Иако многу е изгубено поради забот на војната и времето, многумина се зачувани денес во големата библиотека на Матанадаран (во која, на пример, има речиси триста ракописи на дела на Аристотел и#8217) во Ереван и на ерменски манастири во Ерусалим, Венеција и Виена. Така, ерменската црква му обезбеди на ерменскиот народ силна национална култура токму во времето кога ерменската држава ја губеше својата политичка независност.

Мигрирачки католикостат

Свети Григориј Илуминатор стана организатор на ерменската црковна ерархија. Од тоа време, поглаварите на Ерменската црква се нарекуваат католикоси и с still уште ја имаат истата титула. Свети Григориј го избра како место на тогашниот главен град Вагаршапат, во Ерменија, како Католикосат. Според визијата, тој ја изградил понтифичката резиденција до црквата наречена „Света Богородица“ (која во поново време ќе го добие името на Свети Ечмиаџин, што значи место каде што се симнал Единородниот Син). во која го виде Единородниот Божји Син како слегува од небото со златен чекан во раката за да го лоцира местото на новата катедрала што треба да се изгради во 302. Континуираните потреси, кои ги карактеризираа политичките сцени во Ерменија, го направија политичката моќ се пресели на побезбедни места. Центарот на Црквата се пресели на различни локации заедно со политичката власт.

Така, во 485 година, католикосјата била пренесена во новиот главен град Двин. Во 10 век се преселил од Двин во zораванк, а потоа во Агтамар (927), во Аргина (947) и во Ани (992). По падот на Ани и Ерменското кралство Баградит во 1045 година, маси Ерменци мигрирале во Киликија. Католикоста, заедно со народот, се населиле таму. Прво е основана во Тавблур (1062), потоа во zамендав (1072), во zовк (1116), во Хромкла (1149), и конечно во Сис (1293), главниот град на Киликиското кралство, каде што останал седум века На По падот на Ерменското кралство во Киликија, во 1375 година, Црквата, исто така, ја презеде улогата на национално раководство, а Католикосот беше признат како Етнарх (поглавар на нацијата). Оваа национална одговорност значително го прошири опсегот на мисијата на Црквата.

Два католикоста во рамките на Ерменската црква

Постоењето на два католикосатија во рамките на Ерменската црква, и тоа Католикоста на Ечмиаџин (Католикоста на сите Ерменци), Ечмиаџин-Ерменија и Католикоста на Големата куќа на Киликија, Антелиас-Либан, се должи на историски околности. Во 10 век, кога Ерменија беше разорена од Селџуците, многу Ерменци ја напуштија својата татковина и дојдоа да се населат во Киликија каде што повторно го организираа својот политички, црковен и културен живот. Католикоста се засолни и во Киликија.

Во 1375 година ерменското кралство Киликија било уништено. Киликија станала бојно поле за непријателските Селџуки, Мамлуци и други напаѓачи. Во меѓувреме Ерменија имаше релативно мирно време. Влошената состојба во Киликија од една страна и растечкото културно и црковно будење во Ерменија од друга страна, ги натера епископите во Ерменија да изберат католикос во Еџмијаџин. Последното беше првобитното седиште на Католикосјата, но престана да функционира како Католикосална столица по 485 година. Така, во 1441 година, во Ечмиаџин беше избран нов католикос во лицето на Киракос Вирапеци. Во исто време, Крикор Мусапегиантс (1439-1446) беше католикос на Киликија. Затоа, од 1441 година, во Ерменската црква имало две католикосници со еднакви права и привилегии, и со нивните соодветни јурисдикции. Приматот на честа на католикопијата Еџмиаџин отсекогаш бил признат од Католикоста на Киликија.

Низ поголемиот дел од својата историја, Ерменската православна црква беше инструмент за опстанок на ерменската нација и#8217 -тите. Навистина, Црквата ја зачува ерменската национална свест во текот на многу векови во кои немаше ерменска држава.

Ерменската црква одигра значајна улога во сукцесијата на муслиманските империи во кои се наоѓаа нејзините верници. Бидејќи некои од нив беа поделени според верската припадност, водачите на Ерменците, всушност, беа и политички одговорни за нивните заедници. Ерменската црква беше многу погодена од два феномени во дваесеттиот век: геноцидот во Турција, во кој загинаа 1,5 милиони луѓе, и советскизацијата на источна Ерменија, што доведе до седумдецениски официјален атеизам. Геноцидот во суштина ја уништи црквата во Турција, каде што остана само остаток. Исто така, длабоко влијаеше на начинот на кој Ерменската црква пристапува кон идејата за страдање во овој свет.

Црквата напредуваше во ерменската дијаспора и ја врати својата сила во ново независната Ерменија (1990 и#8217 -ти).


Создавање на ерменска азбука

Местроп Машотс е роден во 362 година од нашата ера, во селото Хацекатс, Ерменија.

Сахак Партев, ерменскиот католикос, го задолжи Машотс да создаде нова ерменска азбука.

До тоа време, повеќето пишани верзии на ерменски беа на грчки јазик.

Местроп Машотс - Творец на ерменската азбука

Азбуката започнува со буквата А како Астватс (значи Бог). и завршува со Q како Qristos (значи Христос). Меѓутоа, подоцна се појавија уште три букви.

  1. и (yev). Ова е всушност сврзник што значи ‘и ”. Се користи само во мали димензии. Затоа, кога користите големи букви, мора да се напише како две букви- ЕВ. На почетокот се изговара „yev“, во средината на зборот „ev“.
  2. О Источните Ерменци го користат на почетокот на зборовите кога треба да се изговара како „о“, наместо „Ο“ (во). Западните Ерменци најчесто го користат во средината на зборовите.
  3. Последниот е ф (F).

Првично имало 36 букви во ерменската азбука. Три букви беа додадени во 10-12 век, за вкупно 39 букви.

Оригиналните 36 букви од азбуката беа во 4 реда од 9 букви.

Меѓутоа, пред Ерменија да го прифати арапскиот систем за броеви, секоја буква претставуваше број.

Првиот ред на букви беше за броевите 1-9, вториот ред за 10-90-тите, третиот ред 100-900-ти, и четвртиот за 1000-9.000.

Оттука, буквите на стар ерменски ја претставуваат 1996 година.

Овој нумерички систем ќе го најдете испишан на старите споменици во Ерменија, како и на неколку модерни (Матанадаран на пример).

Покрај тоа, првата реченица на ерменски со азбука е:

Знајте мудрост и поука да ги согледате зборовите на разбирање. ” (Местроп Машотс)

Ерменската азбука пред Свети Месроб: Тајната на Писмото на владиката Даниел

Во 301 година од нашата ера, Кралството Ерменија стана првата држава во светот што го прифати христијанството како официјална религија.

Меѓутоа, во 387 година од нашата ера, Ерменија влезе во тежок период во својата историја. Ерменија ја губеше својата независност, бидејќи Персија и Византија направија заговор да ја поделат земјата. Христијанството почна да опаѓа во дел од Ерменија под влијание на Персија. Во многу провинции, луѓето ги оживеаја паганските традиции.

Во тоа време, Месроб Машотс ја извршуваше функцијата секретар и преведувач на кралскиот двор во главниот град Вагаршапат. Основно образование добил во грчко училиште дома во Тарон. Течно зборуваше и грчки, персиски и сириски.

Биографот на Свети Месроб, Кориун, го опиша Свети Месроб како храбар воин и талентиран администратор. Тој заслужи почит на судот и за неговото добро познавање на боречките вештини и неговите лични вештини.

Две загрижености ја предизвикаа иницијативата на Машотс да создаде посебна азбука за Ерменците.

Прво, Ерменците не можеа да ја читаат Светото писмо на грчки или на сириски јазик. Тие не можеа да разберат проповеди и на тие јазици. Ова беше фактор што ја забрза ерозијата на христијанската вера во селата.

Вториот фактор беше обновената закана за културна асимилација поради посилната улога на сириското свештенство и про-персиските феудалци во Ерменија. Тоа беше кралство чија независност беше видливо еродирана.

Свети Месроб го сфатил целиот опсег на овие проблеми кога, околу 395 година од н.е., привремено го напуштил кралскиот двор во мисија на евангелизација во ерменската провинција Сиуник (денешната најисточна провинција на Ерменија) и соседната област Гохтан (во денешен Нахичеван) , Република Азербејџан).

По враќањето во главниот град Вагаршапат, Месроб Машотс се сретна со Католикос Сахак Партев (338 н.е. - 439 н.е.), поглаварот на Ерменската црква, кој му понуди на Свети Месроб целосна поддршка.

Сахак Партев бил од семејството на Свети Григориј Просветител, основачот на манастирот Амарас. Тој е коавтор на ерменската азбука. Слично како и Свети Местроп, Ерменската црква го канонизираше Сахак Партев и Ерменците честопати го нарекуваат Сахак Велики.

Официјалното одобрување на ерменската црква за предлогот на Машотс на нејзиниот синод се совпадна со враќањето на кралот Врамшапух во главниот град од неговото патување во Месопотамија. Таму ерменскиот монарх се обиде да посредува во полемика поврзана со прогонството на Свети Јован Златоуст од Аелија Евдоксија (почина во 404 година н.е.). царицата сопруга на византискиот император Аркадиј.

Средновековните автори известуваат дека додека бил во Месопотамија, кралот Врамшапух дознал за постоењето на одредено старо ерменско писмо, во владение на епископот Даниел од Едеса. Царот дозна за одлуката на синодот. Потоа, тој го испрати својот доверлив пријател Вахрич Кадуни во Месопотамија, за да донесе примерок од писмата на Даниел до кралскиот двор за преглед од Свети Машотс и Свети Сахак.

Потеклото на даниеловото писмо останува прашање на интензивна академска расправа бидејќи не преживеале примероци од него.

Познато е - од Кориун и Мовсес Хоренаци, и други автори, исто така - дека сценариото е адаптирано за ерменски. Распоредот на буквите исто така беше според редоследот на грчката азбука. Моделот што го користеше свети Месроб за сите три азбуки што ги создаде.

Највообичаената хипотеза за изворот на даниеловото писмо сугерира дека тој претставувал претходен ерменски систем на пишување. Семитската калиграфија беше основата. Меѓутоа, тоа беше напуштено во античко време поради неговиот главен недостаток - неможноста правилно да ја одрази фонетската структура на ерменскиот. Или, пак, беше заборавено поради неуспехот на државата да го поддржи нејзиното ширење и популаризација.

Ученикот на Свети Месроб, Кориун, објаснува дека кога даниеловото писмо пристигнало во Ерменија, неговиот учител почнал да ги користи буквите без одлагање.

Меѓутоа, вродените несовршености на даниеловиот систем на пишување ги направија наставите и преводот на Свети Месроб непродуктивни.

По две години борба со писмото на владиката Даниел, Свети Месроб ја напуштил Ерменија на сопствен пат во Месопотамија. Потоа почнал да бара водство од грчките и сириските реторичари во градовите Едеса и Самосата.

И тоа беше во Самосата, во 406 година н.е., каде што, по многу дискусии и консултации со врвните умови во своето време, Свети Месроб ја измисли конечната верзија на ерменската азбука. Средновековните историчари никогаш не пропуштиле да го прикажат овој настан како израз на божествената волја.

Споменик на ерменската азбука

Споменик на ерменската азбука

Споменикот на ерменската азбука е посветен на создавањето на азбуката од Местроп Машотс. Изградена е во 2005 година на источната падина на планината Арагатс, во селото Арташаван.

Се состои од 39 камени резбани статуи од ерменски букви. Според планот на познатиот архитект Jimим Торосјан, споменикот е основан во чест на 1600 -годишнината од создавањето на ерменската азбука. Исто така, беше дизајниран од него.

Покрај буквите, во паркот има и други скулптури. “Туманијан со неговите херои ”, “Грегори илуминатор ”, “Креација на буквите, 405 ”, “, Хачатур Абовјан ” и “Мхитар Гош ”.

Ако одите малку по угорнината од споменикот, ќе го видите крстот висок 33 метри, кој ја симболизира возраста на Исус Христос во времето кога бил распнат. Се состои од 1711 големи и мали метални крстови кои го симболизираат времето на христијанската Ерменија.

ЕРМЕНСКИ ЈАЗИК

Ерменскиот јазик има три фази.

Сите тие се резултат на природната еволуција на јазикот. R:

Прво

Класичен ерменски или “ Грабар ”. Ерменците го користеле од 5 до 19 век.

Тоа е “јазикот на книги ” (научен јазик во средниот век) со позајмици од иранските јазици. Ерменската црква с still уште го користи.

Овој период беше многу богат со верски дела. одличен пример е преводот на Библијата. Се нарекува “Queen of Translations ” поради убавината и совршенството на јазикот. Исто така, поради неговата верност кон текстот.

Второ

Средно -ерменски. Се користи од 11 до 15 век.

Тоа беше “ јазик на земјата ” или “ вулгарен ” јазик на обичните луѓе. Постепено ја замени пишаната форма. Средниот ерменски, исто така, стана литературен јазик во 19 век.

Трето

Современиот ерменски или “Ашхарабар ” започна во 19 век. Има две гранки:

Се зборува во Ерменија, врз основа на дијалектот на Ереван.
Изговорено од дијаспората по геноцидот во 1915 година, врз основа на дијалект во Цариград. Сега западните Ерменци го користат.

Ерменскиот формира независна гранка на индоевропското јазично семејство. Ерменскиот е најсличен со грчкиот. Меѓутоа, има многу позајмени зборови од индо-ирански јазици како што се Пушто и Персиски. Всушност, за време на раните периоди на неговата класификација, луѓето го сметаа ерменскиот за ирански јазик поради неговиот голем број ирански позајмени зборови.

Звучниот систем на ерменскиот е нетипичен за индоевропските јазици. Тоа има исфрлање звуци. Ејективите се звуци што може да се направат со користење на гласните жици (не белите дробови) за да се исфрли воздух. Ерменскиот има седум номинални случаи. Јазикот разликува два броја, еднина и множина.

Покрај тоа, ерменскиот нема граматички род. Позицијата на неопределениот член варира помеѓу источна и западна ерменска. Во источната сорта, таа претходи на именката, во западната, ја следи именката.

Секое глаголско стебло има две форми, наречени основи. Еден за просто минато време и минато учество. Другото за сите други времиња, расположенија и партиципи. Word order in Armenian is subject-verb-object.

In Armenian, though, the subject of the sentence usually comes in front of the verb or action. For example, “I like food” would be “I food like”.

There is also the double negative in the language.

So, “Nobody came” would be “Nobody didn’t come”.

Today about six million people speak Armenian, although the total population of the Republic of Armenia is only 3 million (94 % are ethnic Armenian). Thus, nearly half of Armenian speakers today live outside their historic homeland, mostly in Iran (370,000), Syria (299,000), Lebanon (235,000), Egypt (100,000), and the United States (175,000).

The creation of the Armenian alphabet was a very important event for Armenians. It was the key that allowed Armenians to preserve their culture and идентитетНа Therefore, they had an exceptional longevity while others disappeared.


The Armenian name of the Lord

The earliest attestation of the sign has been found on petroglyphs in Metsamor, Armenia (see pictures below) and has been dated to 3.000 BCE. The sign itself was known for it’s use by Mithraic priests in pre-Christian Armenia. Later, during the creation of the Armenian Alphabet (405 A.D.), Mesrob Mashtots incorporated it into the Armenian alphabet and gave it a sacred place as the 7th letter of the alphabet. As such it was adopted by the Armenian Church and to date can be admired on top of the altars of Armenian Churches. Its significance to the Church is well explained by the following article.

Sign on a marble Khatchkar (Cross Stone) in the Holy Etchmiadzin.

If you walk into any given Armenian Orthodox Church, you may notice something over the altar, or at least most of them. You may either see the single letter ‘Eh’ (Է) directly at the top, such as the picture to the left demonstrates, or you may see the words ‘Asdvadz Ser Eh’ (in Armenian letters) with the English translation ‘God Is Love’ following it. In the case of the latter, the letter ‘Eh’ (Է) is still directly above the altar.

What is so special about the letter ‘Eh’ (Է) that it deserves such a prominent place over the church altar? First, let’s look at its meaning. In the phrase ‘God is Love’, the word for is is ‘eh’, thus, ‘Asdvadz Ser Eh’ (transliteration: ‘God Love Is’). So, the letter/word ‘Eh’ (Է) literally means ‘is’ or ‘he is’, which , to those familiar with the Old Testament, may sound like a reference to God Himself.

In Exodus chapter 3, the prophet Moses encountered God in the burning bush. As God was instructing Moses to deliver His people from Egypt, Moses asked, “If I come to the

Altar of the Armenian Church of the Forty Martyrs, Aleppo

Israelites and say to them, ‘The God of your ancestors has sent me to you,’ and they ask me, ‘What is his name?’ what shall I say to them?” God said to Moses, “I am who I am.” He said further, “Thus you shall say to the Israelites, ‘I am has sent me to you.’

God told Moses that His name is ‘I am’, or technically ‘Is’, or ‘He Who Is’. Thus, God is a being who just IS, and it is only the eternal God who can call Himself by this name. In Armenian, it is the letter/word ‘Eh’ (Է) that serves as the name for ‘I am’ or ‘he is’, and just as Moses realized the ‘Eh’ (Է) to be dwelling in the burning bush, so too does the Armenian Church realize that God (Eh) dwells at the church altar.

Furthermore, ‘Eh’ (Է), when pronounced, makes the sound of a breath, and so the idea of God being the breath of life is attached to this letter. Also, the letter ‘Eh’ (Է) happens to be the 7th letter of the Armenian alphabet. Symbolically, 7 is known as the number of perfection, or completion. Throughout the Bible, the number 7 is attributed to several acts of God, and to God Himself, so the letter ‘Eh’ (Է) takes on even further significance.Thus, for the Armenian Church, the letter ‘Eh’ (Է) and its meaning is considered to be Holy. It is not only symbolic, but ‘Eh’ (Է) is the name of God.

Another interesting fact in the Armenian alphabet, only the letter Է (Ē) can be added as a prefix or a suffix and form a new word. There is no other letter that can be applied in such manner according to the rules of Armenian grammar. Therefore, Է (Ē), is not only a simple letter or a character, but is also a Word in and of itself.

Etymology according to Wikipedia: Old Armenian է (ē), from Proto-Indo-European *h₁es- (“to be”).

Armenian letter Է (Ē) found in Metsamor (3,000 BCE) Sketch of the Armenian letter Է (Ē) found in Metsamor (3,000 BCE)

Содржини

Mesrop Mashtots was born in a noble family ("from the house of an azat" according to Anania Shirakatsi) in the settlement of Hatsekats in Taron [8] (identified as the village of Hac'ik in the Mush plain), [9] and died in Vagharshapat. He was the son of a man named Vardan. [10] Koryun, his pupil and biographer, tells us that Mashtots (in his work he does not mention the name Mesrop) received a good education, and was versed in the Greek and Persian languages. [8] On account of his piety and learning Mesrop was appointed secretary to King Khosrov IV. His duty was to write in Greek and Persian characters the decrees and edicts of the sovereign.

Leaving the court for the service of God, he took holy orders, and withdrew to a monastery with a few chosen companions. There, says Koryun, he practiced great austerities, enduring hunger and thirst, cold and poverty. He lived on vegetables, wore a hair shirt, slept upon the ground, and often spent whole nights in prayer and the study of the Holy Scriptures. This life he continued for a few years.

Armenia, so long the battle-ground of Romans and Persians, lost its independence in 387, and was divided between the Byzantine Empire and Persia, about four-fifths being given to the latter. Western Armenia was governed by Byzantine generals, while an Armenian king ruled, but only as feudatory, over Persian Armenia. The Church was naturally influenced by these violent political changes, although the loss of civil independence and the partition of the land could not destroy its organization or subdue its spirit. Persecution only quickened it into greater activity, and had the effect of bringing the clergy, the nobles, and the common people closer together. The principal events of this period are the invention of the Armenian alphabet, the revision of the liturgy, the creation of an ecclesiastical and national literature, and the readjustment of hierarchical relations. Three men are prominently associated with this work: Mesrop, Patriarch Isaac, and King Vramshapuh, who succeeded his brother Khosrov IV in 389. In 394, with the help of blessing of Armenia's Catholicos, Sahak Partev, Mesrop set out on a mission of spreading the word of God to a pagan or semi-pagan people.

Mesrop, as noted, had spent some time in a monastery preparing for a missionary life. With the support of Prince Shampith, he preached the Gospel in the district of Goghtn near the river Araxes, converting many heretics and pagans. However, he experienced great difficulty in instructing the people, for the Armenians had no alphabet of their own, instead using Greek, Persian, and Syriac scripts, none of which was well suited for representing the many complex sounds of their native tongue. Again, the Holy Scriptures and the liturgy, being written in Syriac, were, to a large extent, unintelligible to the faithful. Hence the constant need of translators and interpreters to explain the Word of God to the people.

Mesrop, desirous to remedy this state of things, resolved to invent a national alphabet, in which undertaking Isaac and King Vramshapuh promised to assist him. It is hard to determine exactly what part Mesrop had in the fixing of the new alphabet. According to his Armenian biographers, he consulted Daniel, a bishop of Mesopotamia, and Rufinus, a monk of Samosata, on the matter. With their help and that of Isaac and the king, he was able to give a definite form to the alphabet, which he probably adapted from the Greek. Others, like Lenormant, think it derived from the Avestan. Mesrop's alphabet consisted of thirty-six letters two more (long O and F) were added in the twelfth century.

Medieval Armenian sources also claim that Mashtots invented the Georgian and Caucasian Albanian alphabets around the same time. Most scholars link the creation of the Georgian script to the process of Christianization of Iberia, a core Georgian kingdom of Kartli. [11] The alphabet was therefore most probably created between the conversion of Iberia under King Mirian III (326 or 337) and the Bir el Qutt inscriptions of 430, [12] contemporaneously with the Armenian alphabet. [13]

The first sentence in Armenian written down by St. Mesrop after he invented the letters is said to be the opening line of Solomon’s Book of Proverbs:

Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ:
Čanačʿel zimastutʿiwn ew zxrat, imanal zbans hančaroy.
«To know wisdom and instruction to perceive the words of understanding.»

The invention of the alphabet around 405 was the beginning of Armenian literature, and proved a powerful factor in the upbuilding of the national spirit. "The result of the work of Isaac and Mesrop", says St. Martin, [15] "was to separate for ever the Armenians from the other peoples of the East, to make of them a distinct nation, and to strengthen them in the Christian Faith by forbidding or rendering profane all the foreign alphabetic scripts which were employed for transcribing the books of the heathens and of the followers of Zoroaster. To Mesrop we owe the preservation of the language and literature of Armenia but for his work, the people would have been absorbed by the Persians and Syrians, and would have disappeared like so many nations of the East".

Anxious that others should profit by his discovery, and encouraged by the patriarch and the king, Mesrop founded numerous schools in different parts of the country, in which the youth were taught the new alphabet. It is historically proven, that Saint Mesrop himself taught in Amaras monastery of Artskah region of Armenia (located in contemporary Martuni region of unrecognized Nagorno-Karabakh Republic). [ потребен цитат ] But his activity was not confined to Eastern Armenia. Provided with letters from Isaac he went to Constantinople and obtained from the Emperor Theodosius the Younger permission to preach and teach in his Armenian possessions. Having returned to Eastern Armenia to report on his missions to the patriarch, his first thought was to provide a religious literature for his countrymen. Having gathered around him numerous disciples, he sent some to Edessa, Constantinople, Athens, Antioch, Alexandria, and other centres of learning, to study the Greek language and bring back the masterpieces of Greek literature. The most famous of his pupils were John of Egheghiatz, Joseph of Baghin, Yeznik, Koryun, Moses of Chorene, and John Mandakuni.

The first monument of this Armenian literature is the version of the Holy Scriptures. Isaac, says Moses of Chorene, made a translation of the Bible from the Syriac text about 411. This work must have been considered imperfect, for soon afterwards John of Egheghiatz and Joseph of Baghin were sent to Edessa to translate the Scriptures. They journeyed as far as Constantinople, and brought back with them authentic copies of the Greek text. With the help of other copies obtained from Alexandria the Bible was translated again from the Greek according to the text of the Septuagint and Origen's HexaplaНа This version, now in use in the Armenian Church, was completed about 434.

The decrees of the first three councils — Nicæa, Constantinople, and Ephesus — and the national liturgy (so far written in Syriac) were also translated into Armenian, the latter being revised on the liturgy of St. Basil, though retaining characteristics of its own. Many works of the Greek Fathers also passed into Armenian. The loss of the Greek originals has given some of these versions a special importance thus, the second part of Eusebius's Chronicle, of which only a few fragments exist in the Greek, has been preserved entirely in Armenian. In the midst of his literary labors Mesrop revisited the districts he had evangelized in his earlier years, and, after the death of Isaac in 440, looked after the spiritual administration of the patriarchate. He survived his friend and master by only six months. The Armenians read his name in the Canon of the Liturgy, and celebrate his memory on 19 February.

Saint Mashtots is buried at a chapel in Oshakan, a historical village 8 km (5.0 miles) southwest from the town of Ashtarak.

Saint Mesrop is listed officially in the Roman Martyrology of the Roman Catholic Church his feast day is February 17.

Virtually every town in Armenia has a street named after Mashtots. In Yerevan, Mashtots Street is one of the most important in the city center, which was previously known as Lenin Street (Lenin Prospect). There is a statue to him at the Matenadaran, one at the church he was buried at in Oshakan village, and one at the monument to the alphabet found on the skirts of Mt. Aragats north of Ohanavan Village. Stamps have been issued with his image by both the Soviet Union and by post-Soviet Armenia.

The Order of St. Mesrop Mashtots, established in 1993, is awarded for significant achievements in economic development of the Republic of Armenia or for accomplishments, such as in science, culture, education or public service, and for activities promoting those fields.

Mashtots also produced a number of liturgical compositions. Some of the works attributed to him are: «Մեղայ քեզ Տէր» (Meġay k’ez Tēr, “I have sinned against you, Lord”), «Ողորմեա ինձ Աստուած» (Voġormea inj Astuac, “Have mercy on me, God”), «Անկանիմ առաջի քո» (Ankanim aṙaǰi k’o, “I kneel before you”) and «Ողորմեա» (Voġormea, “Miserere”), all of which are hymns of repentance. [ потребен цитат ]


How Armenia &ldquoInvented&rdquo Christendom

ONLY A WEEK PRIOR TO HIS ATTACK on Poland in September, 1939, Adolf Hitler reportedly delivered a secret talk to members of his General Staff, urging them to wipe out the Polish race. “After all,” he argued, “who remembers today the extermination of the Armenians?”

Hitler was referring to the genocide of nearly 1.5 million Armenian Christians at the hands of Ottoman Turks from 1915 to 1923 in what is now eastern Turkey. Turkish authorities deny the atrocities ever took place, but the story of bloodbath in Armenia is one of the well-documented tragedies of our time.

Still, it’s unfortunate that Armenia (today located directly east of Turkey and west of the Caspian Sea) is now known for this story above any other. It says nothing about the people of Armenia, or the part they have played in global Christianity. For contribute they did, in a manner that might surprise even a seasoned church historian.

Tortured for Christ

No man has more stature in the Armenian church today than Gregory the Illuminator. While not the first to bring Christianity to Armenia, Gregory is, at least in the minds of Armenians, the nation’s spiritual father and the people’s patron saint.

Born into a wealthy family around 257, Gregory nevertheless had a rough beginning—his biographer, Agathangelos, tells us Gregory’s father murdered the Armenian king and paid for it with his life. But the boy was rescued from the chaos following the murder, and his new guardians raised him as a Christian in Cappadocia (east-central Turkey). There, according to Agathangelos, Gregory “became acquainted with the Scriptures of God, and drew near to the fear of the Lord.”

When Gregory’s tutors told him of his father’s wickedness, Gregory approached the murdered king’s son, Tiridates, to offer his service (all the while concealing his identity). Tiridates accepted Gregory’s offer, but when Gregory refused to worship Anahit, an idol the king had raised in gratitude for military successes, Tiridates became furious: “You have come and joined us as a stranger and foreigner. How then are you able to worship that God whom I do not worship?”

Tiridates tortured Gregory, hanging him upside-down and flogging him, then fastening blocks of wood to his legs and tightening them. When these tactics failed, he tried even more gruesome measures. Still the saint refused to bow the knee. Tiridates then learned that Gregory was the son of his father’s murderer, and he ordered that the missionary be thrown into a “bottommost pit” filled with dead bodies and other filth. There Gregory sat for 13 years, surviving only on bread a widow threw down each day after receiving instruction to do so in a dream.

Converting the King

At about this time a beautiful woman named Rhipsime arrived in Armenia, fleeing an enforced marriage to the Roman emperor Diocletian. Tiridates took a liking to her too, and took her forcibly when she refused to come to him. But “strengthened by the Holy Spirit,” she fought off his advances and escaped. Furious, Tiridates ordered her execution, and that night Rhipsime burned at the stake. Her abbess Gaiane soon followed her in death, along with 35 other companions.

The king, still lusting after Rhipsime, mourned her death for six days, then prepared to go hunting. But God visited on him a horrible punishment—Agathangelos calls it demon possession—reducing him to insanity and throwing his court into chaos. Tiridates’ sister had a vision to send for Gregory, imprisoned so long ago. People laughed at the idea Gregory might still be alive, but recurrent visions finally convinced a nobleman, Awtay, to visit his pit. Astonished to find the missionary living, Awtay brought him to meet the king, who was feeding with swine outside the city.

Tiridates, along with other possessed members of his court, rushed at Gregory. But Gregory “immediately knelt in prayer, and they returned to sobriety.” Tiridates then pleaded for Gregory’s forgiveness, and the king and his whole court repented of their sin and confessed faith in Christ.

Assessing Gregory’s Legacy

Scholars disagree over how much Agathangelos’s history can be taken at face-value. After all, he wrote his book in 460 (Tiridates is believed by Armenians to have converted in 301), and much of his story has elements of hagiography that lead one to wonder whether the events ever happened. But even skeptics acknowledge that Gregory was a real person with considerable ecclesiastical influence in Armenia—the signature of his son and successor Aristakes can be found among those ratifying the Council of Nicaea in 325. And even if we can document little about the man, his pre-eminence among Armenia’s heroes of the faith is unassailable.

Зошто? First, Gregory persuaded the king to build a string of churches across Armenia, beginning with Holy Etchmiadzin— according to some scholars the oldest cathedral site in the world and an important pilgrimage site for all Armenians. The seat of the Armenian church would pass to other cities, but Gregory “established” Christianity in Armenia via this church.

Gregory also introduced Christian liturgy to Armenia. These rites consisted of psalmody, scriptural readings, and prayers recited in Greek or Syriac. After Mesrop Mashtots invented an Armenian alphabet at the beginning of the fifth century, both the Bible and the liturgy were translated into the Armenian language.

Most importantly, Gregory set in motion the mass conversion of Armenia to Christianity. According to Agathangelos, the king ordered all pagan shrines to be torn down, and Gregory proceeded to baptize more than 190,000 people into the new faith. Whether the nation converted as quickly as Agathangelos implies is difficult to discern. Certainly by the fifth century, Armenia was well on its way to becoming a “Christian” nation.

Armenia is an ancient—if not the oldest—model for what we now call Christendom. Church historian Kenneth Scott Latourette notes that the Armenian church “was an instance of what was to be seen again and again, a group adoption of the Christian faith engineered by the accepted leaders and issuing in an ecclesiastical structure which became identified with a particular people, state, or nation.”

Certainly the Roman Empire is a prime example of this, but Armenia is at least as old, and perhaps a more impressive example given the invasions and persecution it endured at the hands of the Turks (and before them, Arabs and Persians). Indeed even Byzantium attempted to bring Armenia within its orbit, but the nation resisted, arguing that its apostolic origins were on par with Rome.

So lest you assume Rome is our first example of Christendom, think again. Long may Armenia’s church endure. CH

By Steven Gertz

[Christian History originally published this article in Christian History Issue #85 in 2005]


Armenia Churches

One of Armenia’s nicknames is the “land of churches.” The country has over 4000 churches and monasteries. It is the home of the oldest cathedral in the world, Echimiazin Armenian Apostolic Church.

There’s also the Zvartnots Ruins, which UNESCO has listed as a heritage site. It was the first circular three-story church. It lasted only three centuries before an earthquake destroyed it.

Armenians later learned to build more stable rectangular-based churches. The new structures could better withstand the shaking of the earth.


What Do We Know About the Ancient Armenian Version of the Bible?

EDWARD D. ANDREWS (AS in Criminal Justice, BS in Religion, MA in Biblical Studies, and MDiv in Theology) is CEO and President of Christian Publishing House. He has authored over 140 books. Ендрјус е главен преведувач на ажурираната американска стандардна верзија (UASV).

As a brief overview of versions, we have the Syriac versions (an Aramaic dialect) from the second century onward, the Latin versions with the Old Latin from the latter part of the second century onward. Eusebius Hieronymus, otherwise known as Jerome gave us a revision of the Old Latin version in 383 C.E. By the third century, the first translation of the Greek NT was published in Coptic. The Gothic version was produced during the fourth century. The Armenian version of the Bible dates from the fifth century and was likely made from both the Greek and Syriac texts. The Georgian version was finished at the end of the sixth century, which exhibited Greek influence, but it had an Armenian and Syriac source. The Ethiopic version was produced about the fourth or fifth century. There are various old Arabic versions. Translations of parts of the Bible into Arabic were produced about the seventh century, but the earliest evidence is that of a version made in Spain in 724. The Slavonic version was produced in the ninth century by the two brothers, Cyril and Methodius. Keep in mind, most scholars would argue that the Syriac versions and the Latin versions are generally speaking the most important when it comes to textual studies.

The Armenian Version of the Bible designated by (arm) dates from the early fifth century C.E., which includes all of the New Testament and was likely, prepared from both Greek and Syriac texts. It is often called the “queen of the versions” and many regards it as both beautiful and accurate. The New Testament is a very literal translation, which, of course, is quite helpful to textual criticism.

The Armenian Bible is due to Saint Mesrob’s early-5th-century translation. The first monument of Armenian literature is the version of the Holy Scriptures. Isaac, says Moses of Chorene, made a translation of the Bible from the Syriac text about 411. This work must have been considered imperfect, for soon afterward John of Egheghiatz and Joseph of Baghin were sent to Edessa to translate the Scriptures. They journeyed as far as Constantinople and brought back with them authentic copies of the Greek text. With the help of other copies obtained from Alexandria, the Bible was translated again from the Greek according to the text of the Septuagint and Origen’s HexaplaНа This version, now in use in the Armenian Church, was completed about 434.

The first sentence in Armenian written down by St. Mesrop after he invented the letters is said to be the opening line of Solomon’s Book of Proverbs:

Ճանաչել զիմաստութիւն եւ զխրատ, իմանալ զբանս հանճարոյ:

Čanačʿel zimastutʿiwn ew zxrat, imanal zbans hančaroy.

“To know wisdom and instruction to perceive the words of understanding.”

Armenia claims the honor of being the first kingdom to accept Christianity as its official religion. The founder of Armenian Christianity was Gregory the Illuminator (ca. 257-331), an Armenian of royal lineage who had received Christian training at Caesarea in Cappadocia. Toward the end of the third century, he returned to his native land in order to undertake missionary work. Among his converts verts was Tiridates I, king of Armenia, who then sent out a herald to command all his subjects to adopt Christianity. Thus, by royal edict, Christianity was made the established religion of Armenia and was embraced by the populace through wholesale baptisms.

In his program of evangelism, Gregory was assisted by co-workers workers from various backgrounds-Armenians trained in Hellenistic culture as well as Armenians under Syrian influence. During this period, before the invention of the Armenian alphabet, hooks and documents existed only in Greek and Syriac, and their translation was left to oral interpretation. Consequently, it was through such cultural bridges that the Armenians received both Greek and Syriac Christianity, as well as the literature of both these peoples.

The earliest attempt to construct an Armenian alphabet was made by a certain Bishop Daniel. Since he was a Syrian, he probably ably took the Aramaic alphabet as a pattern. According to the historian Koriun, the alphabet was found to be unsuitable for representing the sounds of the Armenian language. The foundation of Armenian literature, including the translation of the Bible, dates from the early part of the fifth century. The chief promoters of this cultural development were the catholicos (primate) of the Armenian Church, Sahak (ca. 350-439), a descendent of Gregory the Illuminator, and Sahak’s friend and helper, Mesrop (Mesrob or Mashtotz, ca. 361-439), who had exchanged a military career for the life of a monk, missionary, and teacher.

At length and with the help of a Greek hermit and calligrapher, Rufanos of Samosata, about A.D. 406 Mesrop succeeded in producing ing an Armenian alphabet of thirty-six letters, twenty letters coming ing directly from Greek, twelve others being formed according to a Greek model, and four being taken from Syriac.

After creating the Armenian alphabet, Mesrop gathered about him a band of keen scholars. Sending some of them to Edessa, to Constantinople, and as far as Rome in search of manuscripts of the Scriptures and of ecclesiastical and secular writers, he inaugurated a program of translation that enriched and consolidated Armenian culture. The first book of the Bible that Mesrop translated was the Book of Proverbs, which was followed by the New Testament. With the help of Sahak and perhaps other translators, the rest of the Old Testament was finished about 410-14.

Among noteworthy features of the Armenian version of the Bible was the inclusion of certain books that elsewhere came to be regarded as apocryphal. The Old Testament included the History of Joseph and Asenath and the Testaments of the Twelve Patriarchs, and the New Testament included the Epistle of the Corinthians to Paul and a Third Epistle of Paul to the Corinthians.

Many other uncanonical writings of the Old Testament are preserved served in Armenian manuscripts. These include The Book of Adam, The History of Moses, The Deaths of the Prophets, Concerning King Solomon, mon, A Short History of the Prophet Elias, Concerning the Prophet Jeremiah, The Vision of Enoch the Just, and The Third Book of Esdras (being chapters 3-14 of Second Esdras in the Apocrypha of the King James Version and including in chapter 7 the lost section of verses 36 to 105). – Bruce Metzger. The Bible in Translation : Ancient and English Versions (p. 40-41).

Isaac or Sahak of Armenia (354–439) was the Patriarch of the Armenian Apostolic Church. Even though Sahak had been abandoned as an orphan at an early age, he still managed to come away with an exceptional literary education in Constantinople, especially in the Eastern languages. Around the time that Sahak was elected as the Patriarch of the Armenian Apostolic Church, the Armenians were suffering serious difficult times. In 387, Armenia had been divided between the Byzantine Empire and Persia. On the Byzantine side, Armenians were not allowed to use the Syriac language, which had to be replaced with the Greek language. This greatly affected their worship, as well as Hellenizing the Armenians in the Byzantine territory. On the Persian side, the Armenians were prohibited from using Greek, with Syriac being the chosen language. This could have greatly influenced the culture of the Armenians, removing their national unity. Sahak sponsored Saint Mesrop (c. 362-440), an Armenian linguist, who invented the Armenian alphabet (c. 405). After that, Mesrop began to translate the Christian Bible. This was a monumental step in strengthening the Armenian national identity.

The Armenian version has a record number of copies, at 1,244 cataloged by Rhodes (with hundreds more in the Soviet Union). It is an accurate and literal rendering of the Greek New Testament. Over one hundred of the Armenian manuscripts stop at verse 8 at the end of Mark chapter 16. “One copy of the Armenian Gospels, dated to A.D. 989, says that the last twelve verses of Mark 16 were added by “the presbyter Ariston” (who is mentioned by Papias in the early second century as one of the disciples of the Lord).” [1]

Original Greek Writings and Early Copies

Early Papyri100-175 C.E. (P 4/64/67 P 32 P 46 P 52 P 66 + P 75+ P77/103 P 87 P 90 P 98 P 109 P 118 P 137 P 104

175-250 C.E. P 8 P 9 P 12 P 15 P 16 P 17 P 18 P 19 P 24 P 28 P 37 P 50 P 51 P 53 P 70 P 78 P 80 P 86 P 88 P 89 P 91 P 92 P 114 P 119 P 120 P 129 P 131 P 132 P 134

250-300 C.E. P 3 P 6 P 7 P 10 P 21 P 54 P 62 P 81 P 93 P 94 P 102 P 112 P 117 P 122 P 123 P 127 P 130 P 139

Ancient Versions

Syriac Versions—Curetonian, Philoxenian, Harclean,
Old Latin
Palestinian, Sinaitic, Peshitta
Coptic Versions
Gothic Version
Armenian Version
Georgian Version
Ethipic Version

Early Greek Uncial MSS.—Vatican 1209 (B), Sinaitic (א), Alexandrine (A), Ephraemi Syri rescriptus (C), Bezae (D), etc.

Latin Vulgate
Sixtine and Clementine Revised Latin Texts

Greek Cursive MSS.

Fam. 1На Early in the twentieth century, family of witnesses that includes manuscripts 1, 118, 131, and 209
Fam. 13На 13, 69, 124, 230, 346, 543, 788, 826, 983, 1689, and 1709). They were copied between the eleventh and fifteenth centuries
MS. 28На Eleventh cenrury
MS. 33На Ninth century
MS. 61На 16th century
MS. 69На 15 век
MS. 81На 1044 C.E.
MS. 157На 1122 C.E.
THOUSANDS MORE ….

Critical Texts

[1516] Erasmus Text
[1522] Textus Receptus
[1550] Stephanus Text

[1774–1775] Griesbach Greek New Testament
[1881] Westcott and Hort Greek New Testament
[1943–1977] Bover Greek New Testament – 5th edition
[1933–1984] Merk Greek New Testament – 10th edition
[1898–2012] Nestle-Aland Greek New Testament – 28th edition
[1966–2015] United Bible Societies Greek New Testament – 5th edition

English Translations

The Wycliffite Bible (1382 1388)
Tyndale and the First Printed English New Testament (1526)
Coverdale and the First Complete Printed Bible in English (1535)
Matthew’s Bible (1537)
Taverner’s Bible (1539)
The Great Bible (1539)
Edmund Becke’s Bibles (1549 1551)
The Geneva Bible (1560)
The Bishops’ Bible (1568)
The Rheims-Douay Bible (1582-1610)
The King James Bible (1611) – Revision of Early English Translations

Between the King James Bible and the Revised Version

Edward Harwood’s New Testament (1768)
Charles Thomson’s Bible (1808)
Noah Webster’s Bible (1833)
Julia E. Smith’s Bible (1876)
The British Revised Version (1881-85)
American can Standard Version (1901)

Early Modern English Versions

The Twentieth Century New Testament (1901 1904)
Weymouth’s New Testament in Modern Speech (1903)
Moffatt’s Translation of the Bible (1913 1924-25) 25)
Smith and Goodspeed’s American Translation (1923 1927)
The Revised Standard Version (1952)
The Jerusalem Bible (1966)
The New American Bible (1970)
The New English Bible (1970)
The New International Version (1978)
Jewish Translations 142 Translations Sponsored by the Jewish Publication Society (1917 1985)
Heinz W. Cassirer’s New Testament (1989)
David H. Stern’s Complete Jewish Bible (1998)
The Lexham English Bible (2012)

Revision after Revision

The New American Standard Bible (1971 updated ed. 1995, 2020)
The New Jerusalem Bible (1985)
Revised New Testament, New American Bible (1986)
The Revised English Bible (1989)
The New Revised Standard Version (1990)
The English Standard Version (2001)
The Christian Standard Bible (2017)

[1] Paul D. Wegner, A Student’s Guide to Textual Criticism of the Bible: Its History, Methods & Results (Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 2006), 281.

(Wegner 2006, p. 271) Location of the Origins of the Versions

Please Help Us Keep These Thousands of Blog Posts Growing and Free for All


The Church of Armenia

Formerly Armenian Patriarch of Constantinople (Istanbul)

History of Armenian Bible

Armenia was in large measure Christianized by Gregory Lousavorich ("the Illuminator": consecrated 302 AD died 332), but, as Armenian had not been reduced to writing, the Scriptures used to be read in some places in Greek, in others in Syriac, and translated orally to the people. A knowledge of these tongues and the training of teachers were kept up by the schools which Gregory and King Tiridates had established at the capital Vagharshapat and elsewhere. As far as there was any Christianity in Armenia before Gregory's time, it had been almost exclusively under Syrian influence, from Edessa and Samosata. Gregory introduced Greek influence and culture, though maintaining bonds of union with Syria also.

When King Sapor of Persia became master of Armenia (378 AD), he not only persecuted the Christians most cruelly, but also, for political reasons, endeavored to prevent Armenia from all contact with the Byzantine world. Hence his viceroy, the renegade Armenian Merouzhan, closed the schools, proscribed Greek learning, and burnt all Greek books, especially the Scriptures. Syriac books were spared, just as in Persia itself but in many cases the clergy were unable to interpret them to their people. Persecution had not crushed out Christianity, but there was danger lest it should perish through want of the Word of God. Several attempts were made to translate the Bible into Armenian. In 397 the celebrated Mesrob Mashtots and Isaac (Sachak) the Catholicos resolved to translate the Bible. Mesrob had been a court secretary, and as such was well acquainted with Pahlavi, Syriac and Greek, in which three languages the royal edicts were then published. Isaac had been born at Constantinople and educated there and at Caesarea. Hence he too was a good Greek scholar, besides being versed in Syriac and Pahlavi, which latter was then the court language in Armenia. But none of these three alphabets was suited to express the sounds of the Armenian tongue, and hence, an alphabet had to be devised for it.

A council of the nobility, bishops and leading clergy was held at Vagharshapat in 402, King Vramshapouch being present, and this council requested Isaac to translate the Scriptures into the vernacular. By 406, Mesrob had succeeded in inventing an alphabet--practically the one still in use--principally by modifying the Greek and the Pahlavi characters, though some think the Palmyrene alphabet had influence. He and two of his pupils at Samosata began by translating the Book of Proverbs, and then the New Testament, from the Greek Meanwhile, being unable to find a single Greek manuscript in the country, Isaac translated the church lessons from the Peshitta Syriac, and published this version in 411. He sent two of his pupils to Constantinople for copies of the Greek Bible. These men were present at the Council of Ephesus, 431 AD. Probably Theodoret (De Cura Graec. Affect., I, 5) learned from them what he says about the existence of the Bible in Armenian. Isaac's messengers brought him copies of the Greek Bible from the Imperial Library at Constantinople--doubtless some of those prepared by Eusebius at Constantine's command. Mesrob Mashtots and Isaac, with their assistants, finished and published the Armenian (ancient) version of the whole Bible in 436. La Croze is justified in styling it Queen of versions Unfortunately the Old Testament was rendered (as we have said) from the Septuagint, not from the Hebrew. But the Apocrypha was not translated, only "the 22 Books" of the Old Testament, as Moses of Khorene informs us. This was due to the influence of the Peshitta Old Testament.

Not till the 8th century was the Apocrypha rendered into Armenian: it was not read in Armenian churches until the 12th. Theodotion's version of Daniel was translated, instead of the very inaccurate Septuagint. The Alexandrine text was generally followed but not always.

In the 6th century the Armenian version is said to have been revised so as to agree with the Peshitta. Hence, probably in Mt 28:18 the King James Version, the passage, "As my Father hath sent me, even so send I you," is inserted as in the Peshitta, though it occurs also in its proper place ( Joh 20:21 ). It reads "Jesus Barabbas" in Mt 27:16,17 --a reading which Origen found "in very ancient manuscripts." It contains Lu 22:43,44 . As is well known, in the Etschmiadzin manuscript of 986 AD, over Mr 16:9-20 , are inserted the words, "of Ariston the presbyter" but Nestle (Text. Criticism of the Greek New Testament, Plate IX, etc.) and others omit to notice that these words are by a different and a later hand, and are merely an unauthorized remark of no great value.

Results of Circulation:

Mesrob's version was soon widely circulated and became the one great national book. Lazarus Pharpetsi, a contemporary Armenian historian, says he is justified in describing the spiritual results by quoting Isaiah and saying that the whole land of Armenia was thereby "filled with the knowledge of the Lord as the waters cover the sea." But for it, both church and nation would have perished in the terrible persecutions which have now lasted, with intervals, for more than a millennium and a half.

This version was first printed somewhat late: the Psalter at Rome in 1565, the Bible by Bishop Oskan of Erivan at Amsterdam in 1666, from a very defective MS other editions at Constantinople in 1705, Venice in 1733. Dr. Zohrab's edition of the New Testament in 1789 was far better. A critical edition was printed at Venice in 1805, another at Serampore in 1817. The Old Testament (with the readings of the Hebrew text at the foot of the page) appeared at Constantinople in 1892 ff.

Modern Armenian Versions.

There are two great literary dialects of modern Armenian, in which it was necessary to publish the Bible, since the ancient Armenian (called Grapar, or "written") is no longer generally understood. The American missionaries have taken the lead in translating Holy Scripture into both.

The first version of the New Testament into Ararat Armenian, by Dittrich, was published by the British and Foreign Bible Society at Moscow in 1835 the Psalter in 1844 the rest of the Old Testament much later. There is an excellent edition, published at Constantinople in 1896.

A version of the New Testament into Constantinopolitan Armenian, by Dr. Zohrab, was published at Paris in 1825 by the British and Foreign Bible Society. This version was made from the Ancient Armenian. A revised edition, by Adger, appeared at Smyrna in 1842. In 1846 the American missionaries there published a version of the Old Testament. The American Bible Society have since published revised editions of this version.


Погледнете го видеото: Alfabēts! Mācāmies burtus! Alfabets!